Με αφορμή το νέο ντοκιμαντέρ "Novak Djokovic: The Wolf in the Winter", ο Σέρβος πρωταθλητής παραχώρησε συνέντευξη στην Corriere και αναφέρθηκε στην παιδική του ηλικία, στη Gencic και στις εμπειρίες που, όπως ο ίδιος παραδέχεται, τον διαμόρφωσαν.

Η Gencic έφυγε από τη ζωή το 2013, όμως η παρουσία της εξακολουθεί να είναι έντονη στη μνήμη του Djokovic: "Κάθε φορά που μιλάω για εκείνη συγκινούμαι. Ήταν ένας απίστευτος άνθρωπος και ήμασταν πολύ δεμένοι", ανέφερε ο 39χρονος Σέρβος.

Οι γονείς του τον εμπιστεύτηκαν στη Gencic όταν ήταν ακόμη παιδί, με εκείνη να αναλαμβάνει έναν ρόλο πολύ μεγαλύτερο από αυτόν μιας απλής προπονήτριας.

Ο Djokovic θυμήθηκε τις αμέτρητες ώρες που πέρασαν μαζί στο γήπεδο, αλλά και τις στιγμές στο σπίτι της, όπου παρακολουθούσαν παλιούς αγώνες σε ασπρόμαυρες κασέτες.

"Οι γονείς μου ήθελαν να με διαμορφώσει πρώτα ως άνθρωπο και μετά ως τενίστα", εξήγησε.

Η επιρροή της Gencic ήταν πολυδιάστατη. Του έμαθε να αγαπά την κλασική μουσική, να χρησιμοποιεί τη νοητική απεικόνιση και να ελέγχει την αναπνοή του, στοιχεία που αργότερα έγιναν σημαντικά κομμάτια της προσέγγισής του στο τένις και στη ζωή.

"Ήταν πολύ περισσότερο από μια προπονήτρια. Ήταν ο πνευματικός μου οδηγός σε έναν πολυδιάστατο και ολιστικό τρόπο να βλέπω τη ζωή. Χωρίς τη Jelena, δεν θα ήμουν ο Novak", είπε χαρακτηριστικά.

Μία από τις πιο δυνατές αναμνήσεις του Djokovic από τη σχέση τους ήρθε το 2011, όταν κατέκτησε για πρώτη φορά το Wimbledon.

Λίγο μετά τον θρίαμβό του στο Λονδίνο, πήρε το τρόπαιο και πήγε στο σπίτι της Gencic στο Βελιγράδι για να το μοιραστεί μαζί της. Εκείνη έφυγε από τη ζωή δύο χρόνια αργότερα.

"Το να πάω στο σπίτι της στο Βελιγράδι με το πρώτο μου τρόπαιο από το Wimbledon ήταν μία από τις πιο όμορφες και πολύτιμες στιγμές της καριέρας μου", ανέφερε.

Tέλος, ο GOAT αναφέρθηκε και στις δύσκολες συνθήκες μέσα στις οποίες μεγάλωσε, καθώς έζησε από μικρός τον πόλεμο στη Γιουγκοσλαβία και τους βομβαρδισμούς στο Βελιγράδι.

"Πάντα ένιωθα ότι είμαι ένας πολεμιστής, κάποιος που δεν είχε το δικαίωμα να τα παρατήσει. Η επιμονή και η ανθεκτικότητα είναι δώρα από το παρελθόν μου και από την ιστορία που έζησα", δήλωσε.

Ο ίδιος χαρακτήρισε την παιδική του ηλικία ως την πιο σημαντική περίοδο της ζωής του, υπογραμμίζοντας πως οι εμπειρίες εκείνων των χρόνων άφησαν βαθιά σημάδια στην προσωπικότητά του.

"Είχα ήδη ζήσει έναν πόλεμο, τον τρόμο από τις βόμβες που έπεφταν από τον ουρανό, τις νύχτες στα καταφύγια με την οικογένειά μου και τον φόβο ότι τα αεροπλάνα θα επέστρεφαν πάνω από το Βελιγράδι", θυμήθηκε.

Παρά τις τραυματικές εμπειρίες, ο Djokovic δηλώνει σήμερα ότι δεν βλέπει το παρελθόν του με πικρία: "Αν μπορούσα να γυρίσω πίσω, δεν θα άλλαζα τίποτα. Ο πόλεμος ήταν ένα από τα συστατικά που με διαμόρφωσαν και με βοήθησαν να γίνω ο άνθρωπος που είμαι σήμερα".