Ο Nadal ήταν καλεσμένος την περασμένη εβδομάδα στο CNBC και έδωσε μια ωραία συνέντευξη. Ένα από τα πράγματα που σχολίασε, ήταν το τέλος της επαγγελματικής καριέρας του στο τένις, το οποίο είναι οριστικό και δεν το μετάνιωσε ποτέ.

"Για μένα αυτό το κεφάλαιο έχει κλείσει οριστικά. Δεν μου λείπει ο ανταγωνισμός. Φυσικά υπάρχουν συναισθήματα που μου λείπουν, γιατί είναι εμπειρίες που δύσκολα θα ξαναζήσω σε κάποιο άλλο κομμάτι της ζωής μου. Όμως είμαι συμφιλιωμένος με την απόφασή μου, την πήρα όταν κατάλαβα ότι δεν μπορούσα πια να αγωνίζομαι στο επίπεδο που ήθελα.

Δοκίμασα τα πάντα πριν αποσυρθώ και, όταν κατάλαβα ότι το σώμα μου δεν μπορούσε πλέον να αποκριθεί όπως ήθελα, αποδέχτηκε ότι ήρθε η ώρα να κλείσει αυτός ο κύκλος. Δεν μίσησα ποτέ το τένις, ακόμα και στις πιο δύσκολες περιόδους με τους τραυματισμούς και τις προκλήσεις. Αποσύρθηκα επειδή το σώμα μου δεν μου επέτρεπε να αγωνίζομαι στο επίπεδο που επιθυμούσα, όχι επειδή σταμάτησα να αγαπώ το άθλημα."

Μίλησε και για τον Roger Federer, τον μεγαλύτερο αντίπαλο που είχε στα πρώτα χρόνια της καριέρας του, με τον οποίο άφησαν κληρονομιά ένα φοβερό rivalry, που ξεχώρισε και εξαιτίας των ξεχωριστών στυλ που είχαν.

"Ο Roger ήταν πιθανότατα ο πιο κομψός παίκτης που έχει υπάρξει ποτέ. Πιστεύω ότι αυτό που έκανε τη μεταξύ μας αντιπαλότητα τόσο ξεχωριστή ήταν το γεγονός ότι εγώ ήμουν το εντελώς αντίθετο.

Εκείνος έδινε πάντα την εντύπωση ότι είχε τον απόλυτο έλεγχο του αγώνα. Εγώ, αντίθετα, πάλευα για κάθε μπάλα, χτυπούσα από εξαιρετικά δύσκολες θέσεις και πολλές φορές έμοιαζε σαν να επιβιώνω μέσα στους πόντους. Δεν έδινα ποτέ την αίσθηση ότι όλα ήταν υπό έλεγχο.

Αυτή η αντίθεση, τόσο στο αγωνιστικό μας στυλ όσο και στις προσωπικότητές μας, μας βοήθησε να εξελιχθούμε, να μάθουμε ο ένας από τον άλλο και να προσφέρουμε κάτι πραγματικά μοναδικό στους φιλάθλους."

Αργότερα ήρθε ο Novak Djokovic, με τον οποίο μοιράζονται το κορυφαίο rivalry σε αριθμό αγώνων. Ο Σέρβος παραμένει στο tour και διεκδικεί Grand Slams τίτλους στα 39 του χρόνια, κάτι για το οποίο του βγάζει το καπέλο ο Rafa.

"Ο Novak παραμένει εκεί γιατί αγάπα πραγματικά το άθλημα και εξακολουθεί να έχει πάθος για τον ανταγωνισμό. Όσο διατηρεί αυτό το κίνητρο και το σώμα του τού το επιτρέπει, θα συνεχίσει να διεκδικεί τους μεγαλύτερους τίτλους.

Αυτό που έχει καταφέρει είναι πραγματικά εκπληκτικό. Όλοι μας φτάσαμε τις καριέρες μας στα όριά τους και εκείνος συνεχίζει να το κάνει. Όταν έχεις ήδη κερδίσει όσα έχουμε κερδίσει εμείς, ο μοναδικός λόγος να συνεχίζεις είναι επειδή εξακολουθείς να απολαμβάνεις τον ανταγωνισμό και πιστεύεις ότι μπορείς ακόμη να είσαι ανταγωνιστικός."

Για τους Alcaraz και Sinner και τη δυνατότητά τους να κυριαρχήσουν και να φτιάξουν τη δική τους εποχή, σχολίασε: "Πιστεύω ότι έχουν όλα τα συστατικά για να δημιουργήσουν μια πραγματικά ξεχωριστή αντιπαλότητα. Είναι δύο εξαιρετικοί παίκτες, με διαφορετικό στυλ παιχνιδιού και διαφορετικές προσωπικότητες. Αυτό βοηθά πάντα τον κόσμο να ταυτίζεται περισσότερο με τον έναν ή τον άλλο και κάνει το άθλημα ακόμη πιο ενδιαφέρον.

Από εκεί και πέρα, πολλά θα εξαρτηθούν από τις συνθήκες. Από το αν θα τους αφήσουν ήσυχους οι τραυματισμοί, από το αν θα διατηρήσουν το πάθος και τη διάθεση να βελτιώνονται κάθε χρόνο. Κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει τι θα συμβεί σε δέκα χρόνια, όμως οι δυνατότητές τους είναι τεράστιες και, αν όλα εξελιχθούν ομαλά, μπορούν να χαρίσουν στο άθλημά μας μια πραγματικά σπουδαία εποχή."

Η επιτυχία δεν μετριέται μόνο σε τίτλους: "Όταν είσαι αθλητής, πολλές φορές πιστεύεις ότι επιτυχία σημαίνει μόνο να κερδίζεις. Με τον καιρό καταλαβαίνεις ότι υπάρχουν πολλοί διαφορετικοί τρόποι να θεωρείσαι επιτυχημένος στη ζωή.

Για μένα η πραγματική επιτυχία είναι να ξυπνάς κάθε πρωί ευτυχισμένος με τη ζωή που έχεις, να απολαμβάνεις την οικογένειά σου, τους ανθρώπους που βρίσκονται δίπλα σου και να αισθάνεσαι ότι έκανες τα πράγματα όσο καλύτερα μπορούσες."

Τέλος, μίλησε και για το πως πάντα έμενε προσγειωμένος, κάτι το οποίο οφείλει στην οικογένειά του και στο σπίτι του, που δεν άφησε ποτέ: "Έξω από το γήπεδο ήμουν πάντοτε ένας απολύτως φυσιολογικός άνθρωπος. Έμεινα με τους γονείς μου μέχρι και μετά τα τριάντα μου χρόνια. Ποτέ δεν ένιωσα την ανάγκη να αλλάξω τη ζωή μου επειδή γνώρισα την επιτυχία.

Το γεγονός ότι επέστρεφα πάντα στη Μαγιόρκα με βοήθησε πάρα πολύ. Εκεί όλοι με αντιμετώπιζαν ακριβώς όπως πριν αρχίσω να κατακτώ τίτλους. Αυτό μου επέτρεψε να διατηρήσω μια πολύ υγιή εικόνα για το ποιος πραγματικά είμαι. Τώρα που έχω αποσυρθεί, το καλύτερο νέο είναι ότι έχω επιστρέψει ολοκληρωτικά σε εκείνη τη ζωή."