Ο Del Potro ήταν ίσως το μεγαλύτερο "what if" στη σύγχρονη ιστορία του τένις. Ένας υπερταλαντούχος παίκτης, που κέρδισε τον Roger Federer στον τελικό του US Open το 2009, σε μια εποχή που ο Ελβετός έμοιαζε ασταμάτητος, για να γίνει Grand Slam πρωταθλητής σε ηλικία 21 ετών. 

Αν δεν αντιμετώπισε τόσο σοβαρούς τραυματισμούς και δεν έκανε εγχειρήσεις, σίγουρα θα ήταν πολύ διαφορετική η ιστορία του. Όπως είπε, ίσως και να απέφευγε κάποιες εγχειρήσεις, αν δεν πίεζε τον εαυτό του στα άκρα. 

"Χρειάστηκε να κάνω πολλές ενέσεις στην καριέρα μου, πάρα πολλές. Ίσως κι επειδή πήρα κάποιες λανθασμένες αποφάσεις. Ο πρωταθλητισμός σε οδηγεί σε μια τέτοια πίεση και στην ανάγκη να πετύχεις πράγματα που δεν μπορείς να φρενάρεις. Δεν ήθελα να σταματήσω, επειδή έπρεπε να είμαι στο Top 5 ή στο Top 3. Δεν ήθελα να χάσω θέσεις στην κατάταξη και έκανα ενέσεις στον καρπό μου. Με το γόνατο ήταν άλλη ιστορία. Μετά την πρώτη μου εγχείρηση δεν ήμουν καλά και στη δεύτερη προσπάθησαν να το διορθώσουν. Έτσι ξεκίνησε μια αλληλουχία γεγονότων που κατέληξε εκεί που κατέληξε: βγήκα εκτός γηπέδων, αναγκάστηκα να αποσυρθώ και όλα τα υπόλοιπα. Οι τραυματισμοί είναι κάτι με το οποίο ζούμε οι αθλητές."

Είπε ακόμα πως έχει φτάσει σε σημείο να έχουν... κουραστεί να τον βλέπουν στις κλινικές: "Μπορώ να πω πως υπήρξα άτυχος, αλλά η αλήθεια είναι πως έγινα ο αθλητής που ήμουν εξαιτίας των τραυματισμών. Είναι μέρος της ταινίας, απλά είναι οι πιο δραματικές σκηνές. Τώρα ζητάω βοήθεια ακόμα και από την τεχνητή νοημοσύνη. Έχω μιλήσει πολύ με το ChatGPT. Έχω μαγνητικές και ακτινογραφίες κάθε είδους. Φτάνω στις κλινικές και μου λένε: 'πάλι εσύ;' δεν ξέρουμε τι άλλο να κάνουμε με σένα.'" 

Για το πως άλλαξε τη ζωή του το US Open του 2009, σχολίασε: "Όταν κερδίζεις ένα Grand Slam όλα αλλάζουν πάρα πολύ. Πρέπει να εμφανίζεσαι και να δίνεις το παρών. Σε παίρνει τηλέφωνο η εταιρεία ρουχισμού, η εταιρεία ρακέτας, η ΑΤΡ. Ακόμα με συγκινή η νίκη μου στο US Open. Καμιά φορά βλέπω το τελευταίο game. Ήταν δραματικό game, γιατί ήμουν μπροστά με 5-2 και αν δεν έκανα break θα έπρεπε να σερβίρω για το ματς. Θα είχα μεγάλη πίεση. Δεν ξέρω αν θα μπορούσα να τη διαχειριστώ. Είχα βάλει όλη μου την ενέργεια σ' αυτό το game, σκεφτόμουν τότε ή ποτέ. Και τελικά τα κατάφερα. 

Κάθε φορά που πηγαίνω στο US Open, μου θυμίζουν αυτές τις στιγμές σε κάθε γωνιά των διαδρόμων. Οι άνθρωποι που δουλεύουν εκεί με πλησιάζουν. Ήταν ενα πολύ ξεχωριστό τουρνουά για μένα και για όλους όσοι ήταν εκεί, γιατί ήταν ο Federer και δεν ξανάγινε κάτι παρόμοιο. Με συγκινεί όταν το σκέφτομαι."

Τέλος, αποκάλυψε πως το 2018 έκανε ένα ακόμα λάθος, πιέζοντας τον εαυτό του να κάνει το asian swing, μιας και ήθελε να διεκδικήσει το Νο.1 της παγκόσμιας κατάταξης: "Όταν έφτασα στον τελικό του US Open το 2018, ήμουν στο Νο.3 του κόσμου και ήμουν εντελώς εξαντλημένος. Παρόλα αυτά πήγα στα ασιατικά τουρνουά. Πήγα γιατί είχα στο μυαλό μου να γίνω Νο.1 μετά το Australian Open του 2019. Είχα μια καλή πιθανότητα: αν έπαιζα καλά σε αυτά τα τουρνουά, θα μπορούσα να γίνω Νο.1. Εκεί έπεσα, έσπασα το γόνατό μου, έπρεπε να σταματήσω και ξεκίνησε ο εφιάλτης με το πόδι."