HOT TAGS:Ο αθλητισμός αλλάζει. Η ηγεσία δεν μπορεί να μένει πίσω
Ο αθλητισμός έχει αλλάξει πολύ. Κι όμως, ενώ σχεδόν όλα γύρω μας εξελίσσονται, ο τρόπος με τον οποίο διοικούνται αρκετοί αθλητικοί οργανισμοί παραμένει συχνά εγκλωβισμένος σε μια άλλη εποχή.
Γράφει ο Δημήτρης Καναβαράκης
Ο αθλητισμός έχει αλλάξει πολύ.
Ο τρόπος που προπονούμε, ο τρόπος που αξιολογούμε την απόδοση, η χρήση της τεχνολογίας, η επιστημονική υποστήριξη, η επικοινωνία με τους αθλητές, όλα έχουν προχωρήσει.
Σήμερα ένας προπονητής έχει πρόσβαση σε περισσότερη γνώση από ποτέ. Ένας αθλητής μπορεί να ενημερωθεί, να συγκρίνει, να αμφισβητήσει, να ζητήσει εξηγήσεις. Οι άνθρωποι του αθλητισμού δεν περιμένουν πια απλώς να τους πουν τι θα γίνει.
Θέλουν να γνωρίζουν γιατί θα γίνει.
Κι όμως, ενώ σχεδόν όλα γύρω μας εξελίσσονται, ο τρόπος με τον οποίο διοικούνται αρκετοί αθλητικοί οργανισμοί παραμένει συχνά εγκλωβισμένος σε μια άλλη εποχή.
Σε μια εποχή όπου ένας άνθρωπος ή ένας μικρός κύκλος προσώπων αποφάσιζε για όλους.
Όπου η εμπειρία θεωρούνταν από μόνη της αρκετή.
Όπου οι προσωπικές σχέσεις είχαν μεγαλύτερη βαρύτητα από τις διαδικασίες και η διαφορετική άποψη αντιμετωπιζόταν περισσότερο ως ενόχληση παρά ως ευκαιρία.
Αυτό το μοντέλο μπορεί κάποτε να λειτούργησε.
Σήμερα, όμως, δεν αρκεί.
Η εμπειρία είναι πολύτιμη, αλλά δεν λύνει τα πάντα
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η εμπειρία στον αθλητισμό έχει τεράστια αξία.
Κάποιος που έχει περάσει χρόνια μέσα στα γήπεδα, που έχει ζήσει την καθημερινότητα του προπονητή, που γνωρίζει τις δυσκολίες των αθλητών και των σωματείων, έχει μια γνώση που δεν αποκτάται μόνο μέσα από βιβλία ή τίτλους.
Αυτή η γνώση πρέπει να αξιοποιείται.
Δεν σημαίνει, όμως, ότι όποιος γνωρίζει πολύ καλά το άθλημα μπορεί αυτομάτως να διοικήσει και έναν σύγχρονο οργανισμό.
Η προπονητική εμπειρία και η ηγετική ικανότητα δεν είναι το ίδιο πράγμα.
Η διοίκηση σήμερα απαιτεί κάτι περισσότερο: να μπορείς να συνεργάζεσαι, να οργανώνεις ανθρώπους, να ακούς, να σχεδιάζεις, να επικοινωνείς, να διαχειρίζεσαι διαφωνίες και να παίρνεις αποφάσεις που δεν βασίζονται μόνο στο ένστικτο ή στις προσωπικές σχέσεις.
Με απλά λόγια, άλλο είναι να γνωρίζεις καλά το γήπεδο και άλλο να μπορείς να δημιουργήσεις έναν οργανισμό που λειτουργεί σωστά και έξω από αυτό.
Η εμπειρία είναι αφετηρία.
Δεν είναι εγγύηση.
Κανείς δεν μπορεί πλέον να τα γνωρίζει όλα
Ο σύγχρονος αθλητισμός είναι πολύ πιο σύνθετος από ό,τι ήταν πριν από είκοσι ή τριάντα χρόνια.
Ένας οργανισμός καλείται να ασχοληθεί με την εκπαίδευση, την επιστήμη, την επικοινωνία, την οικονομική διαχείριση, τη νομική υποστήριξη, την τεχνολογία, την ανάπτυξη, τις συνεργασίες και τις πραγματικές ανάγκες των ανθρώπων που εκπροσωπεί.
Κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να γνωρίζει τα πάντα.
Ούτε ένας πρόεδρος.
Ούτε ένας διευθυντής.
Ούτε δύο ή τρεις άνθρωποι που αποφασίζουν μόνοι τους.
Γι’ αυτό η ηγεσία σήμερα δεν μπορεί να είναι υπόθεση ενός προσώπου. Χρειάζεται μια ομάδα ανθρώπων με διαφορετικές γνώσεις, εμπειρίες και ρόλους.
Αυτό δεν σημαίνει ότι όλοι αποφασίζουν για όλα.
Δεν σημαίνει ότι ο επικεφαλής δεν έχει ευθύνη ή ότι ο οργανισμός λειτουργεί χωρίς κατεύθυνση.
Σημαίνει ότι οι ρόλοι είναι ξεκάθαροι, οι αρμοδιότητες πραγματικές και η ευθύνη δεν συγκεντρώνεται σε λίγα χέρια.
Ο επικεφαλής εξακολουθεί να αποφασίζει όπου χρειάζεται.
Η διαφορά είναι ότι δεν αποφασίζει μόνος του για ζητήματα στα οποία άλλοι άνθρωποι γνωρίζουν περισσότερα.
Αυτό δεν τον αποδυναμώνει.
Τον κάνει καλύτερο ηγέτη.
Η γνώση πρέπει να έχει θέση στο τραπέζι
Ένας σύγχρονος αθλητικός φορέας δεν μπορεί να στηρίζεται μόνο σε ένα Διοικητικό
Συμβούλιο που καλείται να έχει άποψη για κάθε θέμα.
Χρειάζεται ανθρώπους που μπορούν να προσφέρουν ουσιαστικά.
Επιστημονικά συμβούλια.
Ομάδες εργασίας.
Θεματικές επιτροπές.
Προπονητές με διαφορετική εμπειρία.
Επιστήμονες της άσκησης.
Εκπαιδευτικούς.
Ανθρώπους της διοίκησης, της επικοινωνίας και της τεχνολογίας.
Όχι για να υπάρχουν απλώς τα ονόματά τους σε μια ανακοίνωση.
Αλλά για να έχουν ρόλο.
Για να καταθέτουν προτάσεις.
Για να συμμετέχουν στον σχεδιασμό.
Για να μετατρέπουν τη γνώση σε δράσεις που φτάνουν στον προπονητή, στον αθλητή και στο σωματείο.
Για παράδειγμα, ένα επιστημονικό συμβούλιο δεν έχει αξία επειδή διαθέτει γνωστά ονόματα. Έχει αξία όταν παράγει εκπαιδευτικό υλικό, οργανώνει επιμορφώσεις, καταγράφει πραγματικές ανάγκες, προτείνει λύσεις και επηρεάζει ουσιαστικά τις αποφάσεις.
Διαφορετικά, παραμένει μια καλή ιδέα μόνο στα χαρτιά.
Ο σύγχρονος οργανισμός δεν χρειάζεται να αποδείξει ότι η διοίκησή του γνωρίζει τα πάντα.
Χρειάζεται να αποδείξει ότι γνωρίζει πώς να αξιοποιεί τους ανθρώπους που πράγματι γνωρίζουν.
Από τον μικρό κύκλο στην πραγματική συμμετοχή
Για πολλά χρόνια στον αθλητισμό κυριάρχησε η λογική του «δικού μας ανθρώπου».
Οι ρόλοι δίνονταν συχνά με βάση την προσωπική σχέση, την παλαιότητα ή την εγγύτητα προς τη διοίκηση και όχι πάντα με βάση τη γνώση, την ικανότητα και την πραγματική προσφορά.
Αυτή η λογική έχει κουράσει.
Οι άνθρωποι σήμερα είναι περισσότερο ενημερωμένοι. Βλέπουν τι συμβαίνει σε άλλες χώρες και σε άλλους οργανισμούς. Μπορούν να συγκρίνουν πρακτικές.
Καταλαβαίνουν πότε υπάρχει σχέδιο και πότε απλώς διαχείριση της καθημερινότητας.
Δεν θέλουν μόνο ανακοινώσεις.
Θέλουν εξηγήσεις.
Δεν θέλουν μόνο υποσχέσεις.
Θέλουν να βλέπουν αποτέλεσμα.
Δεν θέλουν να συμμετέχουν μόνο όταν χρειάζεται η ψήφος ή η παρουσία τους.
Θέλουν να αισθάνονται ότι η εμπειρία και η γνώση τους έχουν αξία.
Η διαφάνεια, η αξιοκρατία και ο διάλογος δεν αποτελούν απειλή για μια διοίκηση.
Αποτελούν τη βάση της αξιοπιστίας της.
Και η διαφορετική άποψη δεν είναι εχθρική πράξη.
Είναι πολλές φορές ο μόνος τρόπος για να αποφύγει ένας οργανισμός τα ίδια λάθη.
Ο πραγματικός ηγέτης δεν φοβάται να μοιραστεί
Εδώ βρίσκεται, κατά τη γνώμη μου, η μεγαλύτερη διαφορά ανάμεσα στην παλιά και στη σύγχρονη αντίληψη της ηγεσίας.
Ο παλιός τρόπος διοίκησης ήθελε τον ηγέτη στο κέντρο των πάντων.
Ο σύγχρονος ηγέτης δεν προσπαθεί να βρίσκεται παντού.
Προσπαθεί να δημιουργεί τις συνθήκες ώστε οι σωστοί άνθρωποι να μπορούν να προσφέρουν.
Δεν επιλέγει συνεργάτες που απλώς συμφωνούν μαζί του.
Επιλέγει ανθρώπους που μπορούν να προσθέσουν γνώση, να διαφωνήσουν με επιχειρήματα και να αναλάβουν ευθύνη.
Δεν κρατά την εξουσία επειδή φοβάται ότι θα χάσει τον έλεγχο.
Τη μοιράζει με τρόπο οργανωμένο, ώστε ο οργανισμός να γίνει πιο δυνατός.
Αυτό είναι η συλλογική ηγεσία.
Όχι όλοι για όλα.
Αλλά οι κατάλληλοι άνθρωποι, στους κατάλληλους ρόλους, με κοινή κατεύθυνση και ξεκάθαρη λογοδοσία.
Τι αφήνει τελικά πίσω της μια ηγεσία;
Η αξία μιας διοίκησης δεν φαίνεται μόνο όσο βρίσκεται στην εξουσία.
Φαίνεται κυρίως μετά.
Υπάρχουν διαδικασίες που συνεχίζουν να λειτουργούν;
Υπάρχουν άνθρωποι που μπορούν να αναλάβουν;
Υπάρχει γνώση που έχει περάσει στον οργανισμό;
Υπάρχει σχέδιο για την επόμενη ημέρα;
Ή όλα εξαρτώνται ακόμη από ένα πρόσωπο και από έναν μικρό κύκλο γύρω του;
Ο πραγματικός ηγέτης δεν προσπαθεί να αποδείξει ότι είναι αναντικατάστατος.
Προσπαθεί να δημιουργήσει έναν οργανισμό που δεν θα καταρρεύσει χωρίς αυτόν.
Δεν χτίζει γύρω του μια ομάδα ανθρώπων που τον ακολουθούν.
Χτίζει ανθρώπους που μπορούν να ηγηθούν μαζί του και μετά από αυτόν.
Ο αθλητισμός δεν χρειάζεται άλλους ανθρώπους που προστατεύουν θέσεις.
Χρειάζεται ανθρώπους που ανοίγουν δρόμους.
Δεν χρειάζεται διοικήσεις που φοβούνται να χάσουν τον έλεγχο.
Χρειάζεται ομάδες που ξέρουν να μετατρέπουν τη γνώση, την εμπειρία και τη συμμετοχή σε πραγματική πρόοδο.
Γιατί η ηγεσία δεν είναι ιδιοκτησία.
Είναι ευθύνη.
Και στο τέλος, υπάρχει μία ερώτηση που ξεχωρίζει όλες τις υπόλοιπες:
Παραδώσαμε έναν οργανισμό καλύτερο από αυτόν που παραλάβαμε;
| Δημήτριος Κ. Καναβαράκης Προπονητής Τένις Α΄ Επιπέδου – Γενική Γραμματεία Αθλητισμού (Γ.Γ.Α.). Κωδικός Μητρώου: Κ379. Εκπαίδευση:
Προπονητική Διαδρομή:
Εξειδίκευση:
Επιμορφωτική Δράση:
Συνεργασία με αθλητές/τριες: Μερικοί από τους αθλητές-αθλήτριες μου που έχει συνεργαστεί, είτε σαν προπονητής, είτε σαν γυμναστής, είτε και τα δύο ταυτόχρονα: Καλοβελώνης Μάρκος, Ξυλάς Γιάννης, Βογάσαρη Δέσποινα, Σκορίλας Αλέξανδρος, Μίκος Κωνσταντίνος, Σχοινάς Στέφανος, Κυπριώτης Βαγγέλης, Γκλαβάς Χρήστος, Ταράσης Γιώργος, Λυμπέρης Άρης, Χαϊδεμένος Γιώργος, Τσεκούρας Πάνος, Σημαιοφορίδης Χάρης , Καλαιτζάκης Αντώνης, Μαρκαντωνάκης Αντώνης, Αργυροκαστρίτη Μαριάννα, Καρβούνη Βασιλική, Πετρουλά Δανάη, Μαρκεζίνη Ιωάννα, Αρκαδιανού Άννα, Λουκαρέας Δημήτρης, Τριάντης Βαγγέλης, Φούζας Χάρης, Γραμματικάκης Πάνος, Καναβαράκη Ραφαέλα, Γκλαβά Αγγελίνα, Νικολούδης Χρήστος, Λαφαζάνος Άρης, Παναγιώτου Άρης, Τσεκούρα Έλενα, Κουμουτσέα Δήμητρα, Ρεντούμη Μαρία, Παπανίκας Σωτήρης κ.α. Επαγγελματικές Συνδέσεις:
|
 |
