HOT TAGS:Στην Ελλάδα γίνεσαι εύκολα «πολύ καλός». Τα δύσκολα αρχίζουν όταν βγεις από αυτήν.
Η αφορμή για αυτό το άρθρο ήταν μια συζήτηση που είχα πριν από λίγες ημέρες με τον Γιώργο Καλοβελώνη. Κάποια στιγμή μου είπε μια φράση που δεν έφυγε ποτέ από το μυαλό μου: «Στην Ελλάδα γίνεσαι εύκολα πολύ καλός.»
Γράφει ο Δημήτρης Καναβαράκης
Η αλήθεια είναι ότι, γράφοντας αυτό το άρθρο, μπήκα πολλές φορές στον πειρασμό να γίνω πολύ πιο αυστηρός.
Να μιλήσω για συμπεριφορές που όλοι έχουμε συναντήσει στα ελληνικά γήπεδα. Για κορυφαίους αθλητές Juniors που πολλές φορές αντιμετωπίζουν αφ' υψηλού τους αντιπάλους τους.
Για γονείς που θεωρούν ότι μια εγχώρια ή μια διεθνής διάκριση σε διοργάνωση χαμηλότερης αγωνιστικής δυναμικότητας αποτελεί απόδειξη ότι το παιδί τους βρίσκεται ήδη κοντά στην κορυφή.
Ακόμη και για προπονητές που αφήνουν τις επιτυχίες αυτές να τους πείσουν ότι η δουλειά τους έχει ήδη φτάσει στο υψηλότερο επίπεδο.
Δεν θα το κάνω.
Γιατί δεν πιστεύω ότι το πρόβλημα είναι οι άνθρωποι.
Πιστεύω ότι το πρόβλημα είναι η κουλτούρα, που πολλές φορές χωρίς να το καταλαβαίνουμε, δημιουργούμε όλοι μαζί.
Και όταν το πρόβλημα είναι η κουλτούρα, η λύση δεν βρίσκεται στην κριτική των προσώπων. Βρίσκεται στην αλλαγή των κριτηρίων με τα οποία αξιολογούμε την επιτυχία.
Η υπεροψία δεν είναι αποτέλεσμα της επιτυχίας. Είναι αποτέλεσμα της λανθασμένης αξιολόγησης της επιτυχίας.
Αυτός είναι ο λόγος που γράφτηκε αυτό το άρθρο.
Όχι για να μειώσει τις προσπάθειες κανενός.
Αλλά για να ανοίξει έναν διάλογο που πιστεύω ότι το ελληνικό τένις έχει ανάγκη περισσότερο από ποτέ.
Ο Γιώργος λοιπόν δεν είπε τη παραπάνω φράση για να μειώσει τους Έλληνες αθλητές.
Την είπε για να περιγράψει ένα περιβάλλον.
Η Ελλάδα δεν έχει πρόβλημα ταλέντου. Κάθε χρόνο εμφανίζονται παιδιά με δυνατότητες, προπονητές που δουλεύουν με πάθος και οικογένειες που επενδύουν τα πάντα στο όνειρο των παιδιών τους.
Αν όμως αυτά αρκούσαν, θα βλέπαμε σταθερά Έλληνες και Ελληνίδες να πρωταγωνιστούν στο υψηλότερο διεθνές junior επίπεδο και αργότερα στο επαγγελματικό τένις. Αυτό όμως συμβαίνει πολύ πιο σπάνια απ’ όσο θα θέλαμε.
Το μεγαλύτερο λάθος μας είναι ότι συγχέουμε την ελληνική επιτυχία με τη διεθνή ετοιμότητα.
Ένα Πανελλήνιο Πρωτάθλημα, μια υψηλή πανελλήνια κατάταξη ή μια σειρά εγχώριων επιτυχιών είναι σημαντικοί σταθμοί. Δεν αποτελούν όμως απόδειξη ότι ένας αθλητής είναι έτοιμος να ανταγωνιστεί τους καλύτερους της Ευρώπης και του κόσμου.
Στα περισσότερα ελληνικά πρωταθλήματα Juniors και ιδιαίτερα στο Πανελλήνιο, οι κορυφαίοι αθλητές δεν πιέζονται πραγματικά μέχρι να φτάσουν στις τελευταίες φάσεις του ταμπλό.
Το ίδιο φαινόμενο παρατηρείται αρκετές φορές στα τουρνουά Tennis Europe που φιλοξενούνται στην Ελλάδα και, σε μικρότερο βαθμό, στα εγχώρια ITF Juniors, όπου μεγάλο μέρος των συμμετοχών αποτελείται από Έλληνες αθλητές.
Ακόμη όμως και όταν οι αθλητές μας ταξιδεύουν σε γειτονικές χώρες, όπως η Κύπρος, η Αλβανία, η Βόρεια Μακεδονία, το Μαυροβούνιο ή το Κόσοβο, επιλέγοντας συχνά αυτές τις διοργανώσεις λόγω εύκολης πρόσβασης και χαμηλότερου κόστους, το επίπεδο του ανταγωνισμού πολλές φορές δεν διαφέρει ουσιαστικά από αυτό που συναντούν στην Ελλάδα.
Έτσι, αρκετοί αθλητές καταφέρνουν να χτίζουν βαθμολογία και αυτοπεποίθηση χωρίς να εκτίθενται συστηματικά στις απαιτήσεις του πραγματικά υψηλού διεθνούς επιπέδου.
Και όταν αργότερα βρεθούν απέναντι στους κορυφαίους αθλητές της Ευρώπης, η διαφορά δεν είναι μόνο αγωνιστική, είναι κυρίως διαφορά εμπειριών και παραστάσεων.
Κάποιος εύλογα θα μπορούσε να πει: «Ναι, αλλά από κάπου πρέπει να ξεκινήσει ένας αθλητής. Δεν μπορεί από τα 13 ή τα 14 του να παίζει κατευθείαν στις δυσκολότερες διοργανώσεις της Ευρώπης». Και θα είχε απόλυτο δίκιο.
Φυσικά και πρέπει να ξεκινήσεις από εκεί. Φυσικά και οι διοργανώσεις στην Ελλάδα, στην Κύπρο ή στις γειτονικές βαλκανικές χώρες αποτελούν ένα σημαντικό στάδιο της αγωνιστικής εξέλιξης. Το πρόβλημα δεν είναι ότι αγωνίζεσαι εκεί. Το πρόβλημα είναι όταν πιστέψεις ότι αυτό είναι αρκετό.
Οι διοργανώσεις αυτές πρέπει να είναι το πρώτο σκαλοπάτι. Όχι ο προορισμός.
Αν ο στόχος είναι το υψηλό διεθνές επίπεδο, τότε ο αθλητής πρέπει σταδιακά να αναζητά όλο και πιο απαιτητικά τουρνουά, ακόμη κι αν αυτό σημαίνει περισσότερες ήττες, λιγότερους βαθμούς στην αρχή και μεγαλύτερο οικονομικό κόστος.
Φυσικά, υπάρχει και μια διαφορετική πραγματικότητα.
Πολλοί αθλητές δεν έχουν ως στόχο το επαγγελματικό τένις, αλλά τη διεκδίκηση μιας αθλητικής υποτροφίας σε πανεπιστήμιο των Ηνωμένων Πολιτειών.
Σε αυτή την περίπτωση, η στρατηγική επιλογή διοργανώσεων για τη δημιουργία ενός ανταγωνιστικού ranking είναι απολύτως λογική και θεμιτή.
Το άρθρο αυτό δεν αμφισβητεί αυτή τη διαδρομή.
Υπενθυμίζει όμως ότι ενώ το ranking είναι ένα εργαλείο που μπορεί να ανοίξει πόρτες δεν αποτελεί από μόνο του απόδειξη του πραγματικού αγωνιστικού επιπέδου.
Γιατί στο τέλος της ημέρας, οι πρωταθλητές δεν εξελίσσονται εκεί όπου κερδίζουν πιο εύκολα. Εξελίσσονται εκεί όπου αναγκάζονται να γίνουν καλύτεροι.
Το πρόβλημα στην ουσία δεν είναι ότι οι Έλληνες αθλητές πιστεύουν πως είναι καλύτεροι απ’ όσο είναι. Το πρόβλημα είναι ότι το περιβάλλον μάς κάνει όλους να πιστεύουμε ότι είμαστε πιο κοντά στην κορυφή απ’ όσο πραγματικά είμαστε.
Αυτό αφορά αθλητές, γονείς, προπονητές και όλους όσοι συνεχίζουμε να αξιολογούμε την εξέλιξη μέσα από εγχώριες επιτυχίες ή από διεθνείς διακρίσεις σε διοργανώσεις περιορισμένου αγωνιστικού βάθους.
Ξεχωριστή αναφορά αξίζει και η συμμετοχή στην Εθνική Ομάδα που σίγουρα είναι τεράστια τιμή. Πρέπει όμως να αντιμετωπίζεται ως ένας σημαντικός σταθμός και όχι ως ο τελικός προορισμός.
Αν ένας αθλητής θεωρήσει ότι η κλήση στην Εθνική σημαίνει πως «τα κατάφερε», κινδυνεύει να σταματήσει να κυνηγά τον πραγματικό στόχο: να γίνει ανταγωνιστικός απέναντι στους καλύτερους του κόσμου.
Οι γονείς χρειάζεται να μετρούν περισσότερο τη μάθηση παρά τη νίκη.
Οι προπονητές χρειάζεται να σχεδιάζουν την προπόνηση με βάση τις απαιτήσεις του διεθνούς τένις και όχι μόνο του επόμενου ελληνικού τουρνουά.
Και οι αθλητές χρειάζεται να αγαπήσουν περισσότερο τη διαδικασία της εξέλιξης παρά την επιβεβαίωση.
Βέβαια εδώ πρέπει να τονίσω ότι καμία αλλαγή δεν μπορεί να βασιστεί μόνο στις προσπάθειες μεμονωμένων ανθρώπων.
Η Ομοσπονδία οφείλει να αποτελεί τον συνδετικό κρίκο του ελληνικού τένις, να διαμορφώνει κοινή φιλοσοφία ανάπτυξης, να εκπαιδεύει, να θέτει υψηλά standards και να ενώνει σωματεία, προπονητές και οικογένειες γύρω από ένα κοινό όραμα.
Η Ελλάδα δεν χρειάζεται περισσότερα ταλέντα. Τα έχει ήδη.
Χρειάζεται να αξιολογεί την πρόοδο των αθλητών της με βάση την ποιότητα του ανταγωνισμού που αντιμετωπίζουν και όχι μόνο από τους τίτλους που κατακτούν, είτε στην Ελλάδα είτε σε διεθνείς διοργανώσεις χαμηλότερης αγωνιστικής δυναμικότητας.
Γιατί ο πραγματικός στόχος δεν είναι να χτίζεις ένα υψηλό ranking αποκλειστικά μέσα από διοργανώσεις στην Ελλάδα ή σε γειτονικές χώρες.
Ο πραγματικός στόχος είναι να αποκτάς το επίπεδο που θα σου επιτρέπει να είσαι πραγματικά ανταγωνιστικός απέναντι στους καλύτερους αθλητές της Ευρώπης και του κόσμου.
Αν καταφέρουμε να αλλάξουμε αυτή την κουλτούρα, δεν θα αλλάξουν μόνο τα αποτελέσματα.
Θα αλλάξει το μέλλον του ελληνικού τένις.
Κλείνοντας, θέλω να συγχαρώ όλους τους Πανελληνιονίκες Ανδρών, Γυναικών και Juniors. Κάθε τίτλος αξίζει σεβασμό, γιατί πίσω του κρύβονται αμέτρητες ώρες δουλειάς, προσπάθειας και θυσιών.
Εύχομαι επίσης καλή επιτυχία σε όλες τις Εθνικές Ομάδες που θα αγωνιστούν στα Πανευρωπαϊκά Πρωταθλήματα του καλοκαιριού.
Μακάρι κάθε καλοκαίρι να βρίσκει το ελληνικό τένις λίγο καλύτερο από το προηγούμενο.
Με περισσότερους αθλητές, περισσότερες εμπειρίες, υψηλότερα standards κα ακόμη μεγαλύτερη διεθνή παρουσία.
Αυτό, πιστεύω, είναι η μεγαλύτερη νίκη που μπορούμε να πετύχουμε όλοι μαζί.
| Δημήτριος Κ. Καναβαράκης Προπονητής Τένις Α΄ Επιπέδου – Γενική Γραμματεία Αθλητισμού (Γ.Γ.Α.). Κωδικός Μητρώου: Κ379. Εκπαίδευση:
Προπονητική Διαδρομή:
Εξειδίκευση:
Επιμορφωτική Δράση:
Συνεργασία με αθλητές/τριες: Μερικοί από τους αθλητές-αθλήτριες μου που έχει συνεργαστεί, είτε σαν προπονητής, είτε σαν γυμναστής, είτε και τα δύο ταυτόχρονα: Καλοβελώνης Μάρκος, Ξυλάς Γιάννης, Βογάσαρη Δέσποινα, Σκορίλας Αλέξανδρος, Μίκος Κωνσταντίνος, Σχοινάς Στέφανος, Κυπριώτης Βαγγέλης, Γκλαβάς Χρήστος, Ταράσης Γιώργος, Λυμπέρης Άρης, Χαϊδεμένος Γιώργος, Τσεκούρας Πάνος, Σημαιοφορίδης Χάρης , Καλαιτζάκης Αντώνης, Μαρκαντωνάκης Αντώνης, Αργυροκαστρίτη Μαριάννα, Καρβούνη Βασιλική, Πετρουλά Δανάη, Μαρκεζίνη Ιωάννα, Αρκαδιανού Άννα, Λουκαρέας Δημήτρης, Τριάντης Βαγγέλης, Φούζας Χάρης, Γραμματικάκης Πάνος, Καναβαράκη Ραφαέλα, Γκλαβά Αγγελίνα, Νικολούδης Χρήστος, Λαφαζάνος Άρης, Παναγιώτου Άρης, Τσεκούρα Έλενα, Κουμουτσέα Δήμητρα, Ρεντούμη Μαρία, Παπανίκας Σωτήρης κ.α. Επαγγελματικές Συνδέσεις:
|
 |
