HOT TAGS:Η προπονητική ξεκινά πριν μπεις στο γήπεδο, χτίζοντας σχέσεις που μένουν
Υπάρχει μια στιγμή που, για έναν προπονητή, αξίζει όσο όλες οι επιτυχίες των αθλητών του, όλοι οι τίτλοι, και όλη η δουλειά που έχουν κατακτήσει μαζί. Δεν είναι όταν ο αθλητής σηκώνει ένα τρόπαιο. Ούτε όταν “βγαίνει” μια τεχνική αλλαγή που κυνηγούσατε μήνες. Είναι όταν ο αθλητής επιστρέφει.
Γράφει ο Δημήτρης Καναβαράκης
Οι αθλητές που ήταν κάποτε στο γήπεδό σου και τους προπονούσες, σήμερα μπορεί να σπουδάζουν στην Αμερική και να παίζουν αλλού σε κολεγιακά πανεπιστήμια, ή γενικότερα να σπουδάζουν, ή να έχουν σταματήσει το τένις και να ασχολούνται με άλλα τελείως διαφορετικά πράγματα στη ζωή τους.
Κι όμως…
Όταν έρχονται πίσω τα Χριστούγεννα ή το καλοκαίρι ή όταν βρίσκουν ελεύθερο χρόνο από τις υποχρεώσεις τους να σε ψάχνουν.
Όχι για να σου πουν ένα “ευχαριστώ” τυπικά.
Ούτε για να θυμηθούν απλά το παρελθόν.
Έρχονται στο γήπεδο.
Για να προπονηθούν.
Για να μιλήσουν.
Για να νιώσουν ξανά αυτό το γνώριμο πλαίσιο.
Και εκεί καταλαβαίνεις κάτι που δεν χωράει σε κανένα πρόγραμμα:
οι ασκήσεις είναι σημαντικές,
οι επιτυχίες μας γεμίζουν χαρά,
αλλά οι σχέσεις που δημιουργείς στη πορεία των χρόνων είναι αυτές που τελικά μένουν περισσότερο.
Και ίσως… εκεί να κρύβεται όλη η ουσία της προπονητικής.
Το λάθος που κάνουμε όλοι στην αρχή
Όταν μιλάμε για “βελτίωση στο τένις”, η σκέψη πάει αυτόματα στα κλασικά:
τεχνική, φυσική κατάσταση, τακτική.
forehand, σερβίς, footwork, patterns.
βίντεο, drills, progressions.
Και ναι όλα αυτά είναι κρίσιμα.
Αλλά υπάρχει κάτι που όλοι οι προπονητές πρέπει να βάζουν πρώτο.
Την σχέση. Την εμπιστοσύνη.
1) Χωρίς σχέση, όλα είναι απλά… λόγια
Μπορείς να έχεις τεράστια γνώση.
Να βλέπεις λεπτομέρειες που άλλοι δεν θα δουν ποτέ: racket path, timing, spacing.
Να λες το σωστό feedback, τη σωστή στιγμή.
Και πάλι… να μη γίνεται τίποτα.
Γιατί;
Γιατί αν ο αθλητής δεν σε εμπιστεύεται, δεν σε “ακούει” πραγματικά. Σε “ακούει” όπως ακούει μια ακόμη φωνή από οποιονδήποτε.
Και εδώ πρέπει να το πούμε ξεκάθαρα:
Η προπονητική δεν δουλεύει πάνω στους ανθρώπους. Δουλεύει με τους ανθρώπους.
Όταν ο αθλητής νιώσει ότι τον σέβεσαι, δεν του μιλάς αφ’ υψηλού, δεν τον μειώνεις, τότε πραγματικά είστε μαζί στο ίδιο project και τότε είναι που αλλάζει όλο το σύστημα.
Ακούει αλλιώς.
Συμμετέχει αλλιώς.
Και αυτά που δίνεις… “γράφουν” βαθιά μέσα στην ψυχή του.
Χωρίς αυτήν, ακόμα και η καλύτερη τεχνική γνώση δεν έχει νόημα.
2) Αφού χτίσεις τη σχέση, μετά προχωράς σε κάτι ακόμα σημαντικό
Εδώ μπαίνει το δεύτερο επίπεδο στο coaching.
Αυτό που θέλει εμπειρία και καθαρό πλαίσιο:
Το να κάνετε πολλά είναι λιγότερο σημαντικό πάντα από το να κάνετε τα σωστά.
Εδώ μπαίνουν η παρατήρηση, τα δεδομένα και το match context.
Και οι ερωτήσεις γίνονται πιο συγκεκριμένες:
- Ποια είναι τα πραγματικά “όπλα” του αθλητή μας;
- Τι αντέχει όταν μπει πίεση στο σκορ;
- Πού και πότε αρχίζει και δημιουργείται το “πρόβλημα” όταν ο αντίπαλος τον διαβάσει;
Και υπάρχει μια ερώτηση-κλειδί που λειτουργεί σαν ακτινογραφία:
Αν ήμουν απέναντι ως προπονητής του αντιπάλου του, με ποιο τρόπο και με ποιο πλάνο θα του έβγαζα στην επιφάνεια το “πρόβλημα”;
Αυτό δεν είναι απλά μια θεωρία.
Είναι η εμπειρία στο scouting.
Γιατί το τένις δεν είναι “παίζω καλά όταν όλα είναι τέλεια”.
Το τένις είναι:
τι αντέχω όταν ο άλλος στοχεύει εκεί που πονάω.
3) Πόσες αλλαγές;
Αυτό είναι ένα πολύ καθοριστικό σημείο.
Οι περισσότεροι προπονητές βλέπουν μια αδυναμία και θέλουν να ξηλώσουν όλο το παιχνίδι.
Όμως στο τένις, ειδικά σε αγωνιστικό επίπεδο, αυτό πολλές φορές είναι παγίδα.
Ο στόχος δεν είναι να γίνει ο αθλητής “τέλειος”.
Ο στόχος είναι να γίνει ανθεκτικός:
- να βελτιώσεις ακόμα περισσότερο τα δυνατά του σημεία
- να καλύψεις τις αδυναμίες του
- να χτίσεις το παιχνίδι έτσι ώστε να αντέχει στην πίεση αλλά να έχει και συγκεκριμένους στόχους
Για να μπει στο ματς με κάτι πιο σημαντικό από την τεχνική:
να μπει με αυτοπεποίθηση και καθαρό πλάνο.
Συμπέρασμα
Η προπονητική υψηλού επιπέδου δεν ξεκινά με forehand.
Ξεκινά πριν μπεις στο court.
Χτίζεις την σχέση και την εμπιστοσύνη.
Χτίζεις μια καθαρή εικόνα με δεδομένα και πλάνο.
Προπονείς με στόχους και όχι με σκόρπιες πληροφορίες.
Γιατί στο τέλος, οι αθλητές δεν θυμούνται τα drillakia :-).
Θυμούνται το πλαίσιο.
Θυμούνται τον τρόπο.
Θυμούνται το “μαζί”.
| Δημήτριος Κ. Καναβαράκης Προπονητής Τένις Α΄ Επιπέδου – Γενική Γραμματεία Αθλητισμού (Γ.Γ.Α.). Κωδικός Μητρώου: Κ379. Εκπαίδευση:
Προπονητική Διαδρομή:
Εξειδίκευση:
Επιμορφωτική Δράση:
Συνεργασία με αθλητές/τριες: Μερικοί από τους αθλητές-αθλήτριες μου που έχει συνεργαστεί, είτε σαν προπονητής, είτε σαν γυμναστής, είτε και τα δύο ταυτόχρονα: Καλοβελώνης Μάρκος, Γερασίμου Άννα, Ξυλάς Γιάννης, Σκορίλας Αλέξανδρος, Μίκος Κωνσταντίνος, Σχοινάς Στέφανος, Κυπριώτης Βαγγέλης, Γκλαβάς Χρήστος, Ταράσης Γιώργος, Λυμπέρης Άρης, Χαϊδεμένος Γιώργος, Τσεκούρας Πάνος, Σημαιοφορίδης Χάρης , Καλαιτζάκης Αντώνης, Μαρκαντωνάκης Αντώνης, Αργυροκαστρίτη Μαριάννα, Καρβούνη Βασιλική, Πετρουλά Δανάη, Μαρκεζίνη Ιωάννα, Αρκαδιανού Άννα, Λουκαρέας Δημήτρης, Τριάντης Βαγγέλης, Φούζας Χάρης, Γραμματικάκης Πάνος, Καναβαράκη Ραφαέλα, Γκλαβά Αγγελίνα, Νικολούδης Χρήστος, Λαφαζάνος Άρης, Παναγιώτου Άρης, Τσεκούρα Έλενα, Κουμουτσέα Δήμητρα, Ρεντούμη Μαρία κ.α. Επαγγελματικές Συνδέσεις:
|
 |
Ακολουθήστε το tennisnews.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις από το Τένις στην Ελλάδα.
