Μια νέα συζήτηση για τη φορολογική αντιμετώπιση των Ελλήνων αθλητών που αγωνίζονται επαγγελματικά στο εξωτερικό είναι αναγκαίο να ανοίξει, με αφετηρία τις πραγματικές συνθήκες του σύγχρονου διεθνούς αθλητισμού.

Η πρόταση που τίθεται προς συζήτηση αφορά τη δημιουργία ενός δικαιότερου και περισσότερο ανταγωνιστικού φορολογικού πλαισίου για τα χρηματικά έπαθλα (prize money) που αποκτούν οι αθλητές από τη συμμετοχή και την αγωνιστική τους επίδοση σε διεθνείς διοργανώσεις.

Το ζήτημα είναι ιδιαίτερα εμφανές στην Αντισφαίριση. Ένας επαγγελματίας τενίστας δεν έχει σταθερό μισθό. Ταξιδεύει μεγάλο μέρος του χρόνου στο εξωτερικό, χρηματοδοτεί ο ίδιος την προετοιμασία και την αγωνιστική του δραστηριότητα και καλύπτει σημαντικές δαπάνες για προπονητές, φυσικοθεραπευτές, μετακινήσεις, διαμονή και εξοπλισμό.

Την ίδια στιγμή, το εισόδημά του είναι από τη φύση του αβέβαιο. Μια εξαιρετική αγωνιστική χρονιά μπορεί να ακολουθηθεί από μία χρονιά σημαντικά χαμηλότερων εσόδων εξαιτίας τραυματισμού, πτώσης στην παγκόσμια κατάταξη ή άλλων αγωνιστικών παραγόντων. Επιπλέον, τα χρηματικά έπαθλα που αποκτώνται στο εξωτερικό υπόκεινται συχνά σε φορολόγηση ή παρακράτηση φόρου και στη χώρα όπου διεξάγεται η διοργάνωση.

Τι προτείνεται

Βασικός άξονας της πρότασης είναι να αναγνωριστεί φορολογικά η ιδιαίτερη φύση του εισοδήματος που προέρχεται από χρηματικά έπαθλα διεθνών αθλητικών διοργανώσεων.

Μία επιλογή που προτείνεται προς εξέταση είναι η αυτοτελής φορολόγηση του καθαρού αγωνιστικού εισοδήματος με σταθερό συντελεστή, με πλήρη εφαρμογή των κανόνων πίστωσης του φόρου που έχει ήδη καταβληθεί στο εξωτερικό και χωρίς προκαταβολή φόρου για το συγκεκριμένο εισόδημα.

Παράλληλα, εξετάζεται μία δεύτερη λύση, εμπνευσμένη από το γαλλικό φορολογικό μοντέλο: η δυνατότητα εξομάλυνσης του εισοδήματος ενός αθλητή σε περισσότερα φορολογικά έτη, ώστε μια εξαιρετική αγωνιστική χρονιά να μην αντιμετωπίζεται φορολογικά σαν να αποτελεί το σταθερό ετήσιο εισόδημά του.

Το παράδειγμα της Γαλλίας

Η Γαλλία έχει ήδη αναγνωρίσει νομοθετικά μια βασική ιδιαιτερότητα του επαγγελματικού αθλητισμού: τη μεγάλη διακύμανση των εισοδημάτων.

Το γαλλικό φορολογικό σύστημα παρέχει, υπό προϋποθέσεις, στους αθλητές δυνατότητα υπολογισμού του φορολογητέου αποτελέσματός τους με βάση τον μέσο όρο εσόδων και δαπανών περισσότερων ετών.

Η λογική είναι απλή: η καριέρα ενός αθλητή είναι περιορισμένη χρονικά και το εισόδημά του εξαρτάται άμεσα από την απόδοση, τη φυσική κατάσταση και τη διάρκεια της αγωνιστικής του παρουσίας.

Πρόκειται για μια φιλοσοφία που αξίζει να εξετάσει και η Ελλάδα.

Και το παράδειγμα της Ιταλίας

Η Ιταλία προσφέρει ένα διαφορετικό αλλά επίσης ενδιαφέρον παράδειγμα. Τα τελευταία χρόνια έχει χρησιμοποιήσει τη φορολογική πολιτική ως εργαλείο προσέλκυσης και διατήρησης προσώπων με υψηλά διεθνή εισοδήματα, παρέχοντας υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις ένα σταθερό και προβλέψιμο φορολογικό περιβάλλον για νέους φορολογικούς κατοίκους.

Το μήνυμα για την Ελλάδα είναι σημαντικό: σε μια εποχή κατά την οποία οι επαγγελματίες αθλητές μπορούν να επιλέξουν σχετικά εύκολα τη χώρα στην οποία θα εγκατασταθούν, η φορολογική ανταγωνιστικότητα αποτελεί πλέον μέρος και της αθλητικής πολιτικής.

Όχι φορολογική ασυλία - ίση και σύγχρονη αντιμετώπιση

Η πρόταση δεν αποσκοπεί στο να μη φορολογούνται οι αθλητές.

Αποσκοπεί στο να φορολογούνται με τρόπο που λαμβάνει υπόψη την πραγματικότητα του επαγγέλματός τους.

Οι χορηγίες, οι διαφημιστικές αμοιβές, τα δικαιώματα εικόνας και τα υπόλοιπα εμπορικά εισοδήματα μπορούν να εξακολουθήσουν να φορολογούνται με τους γενικούς κανόνες. Η ειδική αντιμετώπιση αφορά το καθαρά αγωνιστικό εισόδημα, δηλαδή το χρηματικό έπαθλο που κερδίζει ο αθλητής μέσα στο γήπεδο.

Παράλληλα, στην ελληνική φορολογική νομοθεσία υπάρχει ήδη ειδική αυτοτελής φορολογική μεταχείριση για συγκεκριμένα εισοδήματα αμειβόμενων αθλητών. Το ερώτημα που τίθεται επομένως είναι εάν η ίδια φιλοσοφία πρέπει να επεκταθεί, με τις κατάλληλες ασφαλιστικές δικλίδες, και στους αθλητές ατομικών αθλημάτων που αποκτούν τα εισοδήματά τους μέσω διεθνών χρηματικών επάθλων.

Στόχος να παραμένουν οι αθλητές στην Ελλάδα

Το ζήτημα τελικά δεν αφορά μόνο τον φόρο.

Αφορά το αν η Ελλάδα θέλει να δημιουργήσει τις συνθήκες ώστε οι αθλητές διεθνούς επιπέδου να έχουν λόγο να διατηρούν εδώ τη φορολογική τους κατοικία, την οικονομική τους δραστηριότητα και, σταδιακά, τις επενδύσεις τους.

Ένα σύγχρονο φορολογικό πλαίσιο μπορεί να λειτουργήσει ταυτόχρονα προς όφελος των αθλητών, του ελληνικού αθλητισμού και της ελληνικής οικονομίας.

Η συζήτηση, λοιπόν, δεν πρέπει να είναι αν οι αθλητές θα πληρώνουν φόρο ή όχι αλλά το πραγματικό ερώτημα είναι αν η Ελλάδα μπορεί να τους φορολογεί με έναν δίκαιο, ανταγωνιστικό και ευρωπαϊκά προσανατολισμένο τρόπο, ώστε να έχει λόγο ο επιτυχημένος Έλληνας αθλητής να παραμένει φορολογικός κάτοικος της χώρας του.

ΧΑΡΗΣ ΜΕΓΑΣ
ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΔΣ ΤΟΥ
ΟΜΙΛΟΥ ΑΝΤΙΣΦΑΙΡΙΣΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ β της ΕΦΟΑ