Το 2011 ήταν μια πολύ καλή χρονιά για το παγκόσμιο τένις, μία χρονιά στην οποία κυριάρχησε πλήρως ο Novak Djokovic, κατακτώντας συνολικά 10 τίτλους – 3 εκ των οποίων σε Grand Slam τουρνουά – και σκαρφαλώνοντας για πρώτη φορά στην καριέρα του στο Νο1 της παγκόσμιας κατάταξης. Με αφορμή την εξαιρετική σεζόν του Nole, το tennisnews.gr θυμάται τις 10 καλύτερες σεζόν που έχουν σημειωθεί από την εποχή που ξεκίνησε η open era (1968) μέχρι σήμερα.
Νο10: Björn Borg (1979)
Μπορεί ο Björn Borg να μην ήταν γενικά ο παίκτης της μίας σεζόν και να έμεινε περισσότερο στην ιστορία για τη συνολική του παρουσία να στο tour, ωστόσο υπήρξε μία χρόνια που μπορούμε να ξεχωρίσουμε από την καριέρα του. Αυτή δεν ήταν άλλη από το 1979, όταν ο 23χρονος τότε Σουηδός κατέκτησε για 4η διαδοχική φορά το Roland Garros και το Wimbledon, για να κλείσει τη σεζόν με το παρθενικό του Masters Cup και να τερματίσει για πρώτη φορά στο Νο1 της παγκόσμιας κατάταξης. Ακόμα μια αξιομνημόνευτη επιτυχία για τον "Viking" του 1979 – το οποίο ολοκλήρωσε με ρεκόρ 84-6 (93,3%) – οι 6 νίκες σε ισάριθμες αναμετρήσεις κόντρα στον κακό του δαίμονα (μέχρι τότε), Jimmy Connors.
Νο9: John McEnroe (1981)
Γνωστότερος για την εκκεντρικότητά του και τις εκρήξεις οργής του, ο John McEnroe δεν άργησε να περάσει στο προσκήνιο του παγκοσμίου τένις, πετυχαίνοντας την πιο ολοκληρωμένη του σεζόν το 1981. Ο 21χρονος Αμερικανός σταμάτησε το εντυπωσιακό σερί των 5 διαδοχικών κατακτήσεων του Borg στο Wimbledon και διαδέχθηκε τον Σουηδό στο Νο1 της ΑΤΡ. Το σημαντικότερο επίτευγμα του McEnroe ήρθε προς το τέλος της σεζόν, όταν βοήθησε τις ΗΠΑ να κερδίσουν την Αργεντινή και να κατακτήσουν το Davis Cup μετά από έναν πολύ δραματικό τελικό.
Νο8: Mats Wilander (1988)
Το 1988 ήταν μακράν η κορυφαία χρονιά της καριέρας του Mats Wilander. Ο Σουηδός, ξεκίνησε δυναμικά τη σεζόν με την κατάκτηση του 3ου τίτλου του στο Αυστραλιανό Όπεν, για να διπλασιάσει τα Grand Slam του στο Γαλλικό Όπεν. Στον τελικό του Roland Garros ο Wilander είχε πετύχει το εντυπωσιακό 71/73 πρώτα σερβίς, κερδίζοντας άνετα και χωρίς να απωλέσει σετ τον γηπεδούχο Henri Leconte. Λίγους μήνες αργότερα, ο 24χρονος ανέκοψε το σερί των τριών νικών του Ivan Lendl στο US Open, σκαρφαλώνοντας στο Νο1 της παγκόσμιας κατάταξης και τερματίζοντας εκεί, κάτι που φυσικά δεν είχε ξαναπετύχει.
Νο7: Rafael Nadal (2010)
Μπορεί στο ξεκίνημά της να μην έμοιαζε με καμία σπουδαία σεζόν, όμως εξελίχθηκε στην κορυφαία για τον ίδιο στην ήδη πλούσια καριέρα του. Ο λόγος για τον Rafael Nadal, που αποκλείστηκε από τα προημιτελικά του Australian Open και δεν κέρδισε κανένα τουρνουά μέχρι και το Monte Carlo τον Απρίλιο. Ο Ισπανός όμως δεν άργησε να βρει τα πατήματά του και να φορμαριστεί, δείχνοντας έτοιμος να γράψει το δικό του κεφάλαιο στην ιστορία της ΑΤΡ. Έτσι και έγινε. Κερδίζοντας αρχικά τρία διαδοχικά Masters σε Μονακό, Ρώμη και Μαδρίτη (ήταν ο πρώτος που το πέτυχε), ταξίδεψε στο Παρίσι γεμάτος αυτοπεποίθηση, για να κατακτήσει το 5o Roland Garros της καριέρας του χωρίς να χάσει σετ (!). Περίπου ένα μήνα μετά, ο "Rafa" θριάμβευσε και στο Wimbledon, ενώ ολοκλήρωσε το career Grand Slam στο US Open και έγινε ο πρώτος παίκτης μετά που κατέκτησε τρία συνεχόμενα Slams, μετά από 41 χρόνια.
Νο6: Roger Federer (2007)
Ακόμα ένα χρόνο αναμονή… Αυτό πρέπει να σκεφτόταν ο Roger Federer όταν ηττήθηκε από τον Nadal στον τελικό του Roland Garros και απέτυχε για ακόμα μία χρονιά να κάνει αυτό που δεν έκανε ποτέ, να κατακτήσει ένα Grand Slam στο Παρίσι και εν τέλει αυτό που δεν έκανε κανείς τα τελευταία 42 χρόνια, να κατακτήσει όλα τα Grand Slam σε μία χρονιά. Κατά τ’ άλλα ο Ελβετός ήταν απλά άψογος, νίκησε σε όλα τα άλλα Grand Slams και στο ΑΤΡ World Tour Finals, για να ολοκληρώσει τη σεζόν με ακόμα ένα εντυπωσιακό ρεκόρ νικών στην καριέρα του, το 68-9.
Νο5: Jimmy Connors (1974)
Το 1974 ήταν η χρονιά της εξιλέωσης για τον Jimmy Connors, διότι κατάφερε επιτέλους να επιβληθεί όλων των μεγάλων ανταγωνιστών του και να πανηγυρίσει για πρώτη φορά σε 3 Majors (Australian Open, Wimbledon και US Open). Στη Νέα Υόρκη μάλιστα το έκανε με τον πλέον εντυπωσιακό πόντο, συντρίβοντας τον Ken Rosewall στον τελικό με 6-1, 6-0, 6-1. Γενικότερα σε ολόκληρη τη σεζόν ο Αμερικανός ήταν σχεδόν αλώβητος, χάνοντας μόλις στους 4 από τους 97 αγώνες που έδωσε (δεύτερο καλύτερο ρεκόρ σε μία χρονιά, μετά του McEnroe το 1984).
Νο4: John McEnroe (1984)
Η αλήθεια είναι πως ο John McEnroe αναμενόταν ότι θα είναι ο απόλυτος κυρίαρχος αμέσως μετά την αποχώρηση του Björn Borg από την ενεργό δράση (4 Απριλίου 1983), όμως όπως φάνηκε ο Αμερικανός άργησε να "συνηθίσει" αυτή την αλλαγή. Τελικά σχεδόν δύο χρόνια αργότερα ο McEnroe έδειξε ξανά το καλύτερό του αγωνιστικό πρόσωπο και κέρδισε τις πρώτες 42 αναμετρήσεις της χρονιάς, θέτοντας από νωρίς γερές βάσεις για μία μεγάλη σεζόν. Η πρώτη ήττα ήρθε με πολύ οδυνηρό τρόπο, στον τελικό του Roland Garros. Τότε είχε αντίπαλο τον Ivan Lendl και βρέθηκε τετ α τετ με τη νίκη σε δύο περιπτώσεις, όταν προηγήθηκε με 2-0 σετ και όταν έσπασε το σερβίς του αντιπάλου του στο 4ο σετ.
Ο McEnroe ήταν πολύ καλός εκείνη τη χρονιά για να τον επηρεάσει μία ήττα και έτσι επέστρεψε άμεσα στις επιτυχίες, κατακτώντας το Wimbledon σημειώνοντας στον τελικό (d. Jimmy Connors) για πολλούς την κορυφαία εμφάνιση στην ιστορία του επαγγελματικού τένις. Κατακτώντας και το Grand Slam της πατρίδας του, ο McEnroe τελείωσε τη σεζόν με 82-3 νίκες, ρεκόρ που παραμένει μέχρι και σήμερα κορυφαίο στην εποχή της open era.
Νο3: Novak Djokovic (2011)
Την κορυφαία χρονιά του McEnroe μιμήθηκε (μέχρι ένα σημείο με μεγάλη επιτυχία) ο Novak Djokovic φέτος. Ο 24χρονος Σέρβος, ξεκίνησε με ένα εντυπωσιακό σερί 42 νικών, ισοφαρίζοντας μάλιστα το ρεκόρ συνεχόμενων επικρατήσεων του Αμερικανού, μέχρι να ηττηθεί για πρώτη φορά από τον Roger Federer στα ημιτελικά του Roland Garros.
Ο Nole μπορεί να μην κατάφερε να πιάσει τον ρυθμό που είχε αποκτήσει έκτοτε, αλλά τα επιτεύγματά του δεν ήταν λίγα. Αναδείχθηκε πρωταθλητής στο Australian Open, στο Wimbledon και στο US Open, έγινε ο μοναδικός τενίστας με 5 τίτλους σε Masters τουρνουά σε μία μόνο χρονιά, ενώ υλοποίησε τον μεγαλύτερο στόχο της καριέρας του και παιδικό του όνειρο, έγινε το νέο Νο1 της παγκόσμιας κατάταξης. Επιπλέον, ο Djokovic έκοψε εντελώς τα φτερά του Nadal, αφού όλοι περίμεναν ότι ο Ισπανός θα μονοπωλούσε μετά την αγωνιστική πτώση του Federer και το 2011, όμως τον υποχρέωσε σε 6 συνεχόμενες ήττες, όλες σε τελικούς.
Νο2: Roger Federer (2006)
Παρά το γεγονός ότι το 2006 ήταν η πρώτη χρονιά που ο Federer απέκτησε ανταγωνιστή μετά το ξεκίνημα της εκστρατείας του, ο "Βασιλιάς" ανέβασε και άλλο το επίπεδο των εμφανίσεών του και έβαλε στόχο να τρελάνει τους στατιστικολόγους. Προφανώς το πέτυχε…
Με ρεκόρ 92-5, νίκησε τρία από τα τέσσερα Grand Slam (έχασε για δεύτερη διαδοχική χρονιά μόνο το Roland Garros), αποκλείστηκε μόλις σε ένα τουρνουά – από τα 17 που συμμετείχε – πριν τον τελικό και κατέκτησε συνολικά 12.
Νο1: Rod Laver (1969)
Σίγουρα δε μπορούμε να είμαστε παραπονεμένοι από την ποιότητα του τένις που παρακολουθούμε τα τελευταία χρόνια, κάτι που μαρτυρούν άλλωστε και οι 4 από τις 10 κορυφαίες σεζόν (Federer 2006, Federer 2007, Nadal 2010, Djokovic 2011). Ωστόσο η κορυφαία σεζόν στην ιστορία της open era έρχεται από το μακρινό 1969, όταν ο Rod Laver έκανε πολλά πρωτοφανή πράγματα για την εποχή.
Ήταν ο πρώτος που "έσπασε" το φράγμα των 100.000 δολαρίων στις ετήσιες απολαβές, συμπληρώνοντας τη μυθική – αλλά όχι τέλεια – σεζόν του, με 106 νίκες και 16 ήττες. Κατέκτησε τα 18 από τα 32 τουρνουά που αγωνίστηκε, αλλά το σημαντικότερο όλων, ήταν ότι πέτυχε το απόλυτο των νικών στα 4 Grand Slam, επίτευγμα που δεν έχει ισοφαρίσει κανείς μέχρι σήμερα. Αξίζει να σημειωθεί ότι όλα αυτά ο σπουδαίος Αυστραλός τα πέτυχε λίγο πριν τον επίλογο της καριέρας του, στην ηλικία των 31 ετών. Συνεπώς καθόλου περίεργο το γεγονός ότι οι Αυστραλοί χάρισαν το όνομά του στο μεγαλύτερο court τους και κεντρικό γήπεδο του Αυστραλιανού Όπεν, Rod Laver Arena.
