tennisnews.gr - Το Τένις στην Ελλάδα | Τσιτσιπας - Σακκαρη

Διαφήμιση
Διαφήμιση
 

Boris Becker: Ένας διαφορετικός τενίστας

E-mail Εκτύπωση

BeckerΤο μεγαλύτερό του ελάττωμα είναι η περηφάνια του. Ισως γι' αυτό σε όλη του τη ζωή κυνηγάει το απόλυτο. Την απόλυτη ισορροπία ανάμεσα στην επαγγελματική και στην προσωπική του ζωή, ανάμεσα σε αυτό που φαίνεται και σε αυτό που πράγματι είναι. Το αδύνατον τον γοητεύει και τον προκαλεί να το κάνει δυνατόν. Οι θαυμαστές του μιλούν συχνά για την πνευματική του δύναμη αλλά και για την εκπληκτική ομοιότητά του με τον Βαν Γκογκ. «Στη σοφία και όχι στην τρέλα», σπεύδει να διευκρινίσει ο ίδιος. «Και στη θέληση», προσθέτουν όσοι τον γνωρίζουν καλά. Αυτή που του χάρισε και του χαρίζει ακόμη τη δύναμη να κυνηγάει την κορυφή αλλά και να αντιμετωπίζει τους κρυφούς του δαίμονες.

Δώδεκα χρόνια μετά την κατάκτηση της πρώτης θέσης στο τουρνουά τένις του Γουίμπλεντον ο Μπόρις Μπέκερ εξακολουθεί να θεωρείται ένας από τους καλύτερους τενίστες του κόσμου. Η εικόνα του «παιδιού - θαύματος» που μάγευε το κοινό στις αρχές της δεκαετίας του '80 ανήκει βεβαίως οριστικά στο παρελθόν. Τα «χρόνια της αθωότητας» έδωσαν σύντομα τη θέση τους σε αυτά του πλούτου και της ωριμότητας. Είκοσι εννέα ετών σήμερα, έχει γευθεί πολλές φορές τον θρίαμβο και την ήττα. Στο βιογραφικό του αναγράφονται συμμετοχές σε πολλά διεθνή τουρνουά τένις αλλά και ένας πολυζητημένος έρωτας με μια μαύρη Γερμανίδα. Ο γάμος του μαζί της και ο γιος που γρήγορα απέκτησαν έγιναν το κέντρο του κόσμου του αλλά και η αφορμή για να γνωρίσει το ρατσιστικό μίσος στη χώρα του.


Becker«Ημουν διαφορετικός από τα άλλα παιδιά. Συμπεριφερόμουν διαφορετικά, ενεργούσα διαφορετικά, μιλούσα διαφορετικά, απαντούσα διαφορετικά. Ο αθλητισμός ήταν για μένα ο μόνος τρόπος για να εκφραστώ».

Το κλειδί της προσωπικότητας του Μπόρις Μπέκερ είναι κρυμμένο στα χρόνια της παιδικής ηλικίας του. Τότε όπου μέσα από τα παιχνίδια με τους συνομηλίκους του προσπαθούσε να αποδείξει ότι ήταν καλύτερος από τους άλλους. Την ταυτότητα του συνηθισμένου ανθρώπου θα την αφήσει οριστικά το 1985 στο τερέν του Γουίμπλεντον. Τότε όπου κατέπληξε τους πάντες κερδίζοντας την πρώτη θέση σε ηλικία 17 ετών. Στο πρόσωπό του οι συμπατριώτες του θα ανακαλύψουν τον νεαρό ήρωα με τους καλούς τρόπους, το προσεγμένο ντύσιμο και την επαναστατική συνείδηση που δεν δίσταζε να εκφράζει δημόσια τη δυσαρέσκειά του για τους πυραύλους Πέρσινγκ. Σε σύντομο χρονικό διάστημα όμως ο νεαρός πρωταθλητής θα ενταχθεί στο καπιταλιστικό σύστημα. Ο απότομος πλουτισμός και η γρήγορη άνοδός του στην κορυφή τον οδηγούν σε χώρους απαγορευμένους για τους άλλους νέους της ηλικίας του αλλά και σε αυτοεξορία ­ λόγω των φορολογικών υποχρεώσεών του ­ στο Μόντε Κάρλο. Προσωπικότητα πολύπλοκη και συχνά αντιφατική, θα προσπαθήσει στη συνέχεια να ξεπεράσει την αψεγάδιαστη εικόνα του πρωταθλητή αναζητώντας ή εφευρίσκοντας μια συνάφεια με τη ζωή του έξω από το τερέν. Μια ανάγκη βαθιά προσωπική που στο τέλος μετουσίωσε σε φιλοσοφία ζωής. «Παρ' όλο που σήμερα είναι περισσότερο ισορροπημένος από ό,τι στο παρελθόν ο Μπόρις δεν έχει σταματήσει ποτέ να αγωνίζεται για να μάθει ποιος πραγματικά είναι», επισημαίνει ο Ion Tiriac, μάνατζερ και φίλος του από το 1984 ώς το 1993, χρονιά όπου ο Μπέκερ αποφάσισε να τον εγκαταλείψει μη αντέχοντας το γεγονός ότι γνώριζε τις πιο προσωπικές αδυναμίες και τα πιο βαθιά μυστικά του. «Περπατούσε σαν ελέφαντας, τα γόνατά του μάτωναν, δεν είχε ιδέα για τους κανόνες του τένις, αλλά διέθετε μιαν απίστευτη θέληση. Ηταν φτιαγμένος από το υλικό που φτιάχνονται οι πρωταθλητές. Μπορεί κάποιος να καταφέρει να γυμνάσει τις γάμπες του, να βελτιώσει την τεχνική του ή τη φυσική του κατάσταση, αλλά για να γίνει πραγματικά μεγάλος πρέπει να κρύβει ένα βουνό θέλησης μέσα του».

 



BeckerΤις πρώτες ήττες θα ακολουθήσει μια περίοδος αμφιβολίας και απογοήτευσης. «Στα 19 μου χρόνια ήμουν πλούσιος, είχα τα πάντα αλλά αισθανόμουν δυστυχισμένος. Δεν μπορούσα να πετύχω πια μια πραγματική νίκη στο τένις και όλα ηχούσαν λάθος. Ο στόχος μου ήταν να νικήσω στο Γουίμπλεντον. Τον κατέκτησα πολύ νωρίς, όμως η ζωή έπρεπε να συνεχιστεί. Οταν υλοποιείς τόσο γρήγορα το όνειρό σου, πέφτεις σε κατάθλιψη. Γίνεσαι ο πιο δυστυχισμένος άνθρωπος του κόσμου, ας έχεις κερδίσει στο Γουίμπλεντον ή μάλλον επειδή έχεις κερδίσει στο Γουίμπλεντον!».

Για ένα διάστημα παρασύρεται σε μια αυτοκαταστροφική πορεία αλλά τελικά αποφασίζει να αποδεχθεί την εικόνα του σταρ και παίρνει ξανά τον δρόμο για τα τουρνουά. Στο πλευρό του την εποχή εκείνη βρίσκεται η Karen Schultz, μια νεαρή διανοουμένη που τον ευαισθητοποιεί στα κοινωνικά προβλήματα. Το 1991 γίνεται και πάλι το Νο 1 στο τουρνουά Ορen της Αυστραλίας. Δύο χρόνια αργότερα βγαίνει ­ για πρώτη φορά μέσα στα οκτώ χρόνια της καριέρας του ­ έξω από τους δέκα πρώτους όλου του κόσμου.

BeckerΤην ίδια περίοδο προσλαμβάνει στη θέση του Tiriac τον Alex Mayer Wolden, έναν γερμανό δικηγόρο, και εγκαταλείπει το Μόντε Κάρλο για να εγκατασταθεί στο Μόναχο και να παντρευτεί τη γυναίκα που έμελλε να αλλάξει τη ζωή του: μια μαύρη γερμανίδα ηθοποιό που ονομάζεται Barbara Feltuς. Μαζί της θα αποκτήσει έναν γιο, τον Noah Gabriel, αλλά και αρκετά προβλήματα. Η οικογένειά του θα γνωρίσει το ρατσιστικό μένος των συμπατριωτών του. Οι φόβοι που είχαν γεννηθεί μέσα του το 1985 κατά τη διάρκεια του τουρνουά για το κύπελλο Davis στο Μόναχο θα γίνουν πραγματικότητα. «Ηταν η πρώτη φορά όπου κοίταξα τα μάτια των φανατικών οπαδών μου και είχα την εντύπωση ότι αντίκριζα τέρατα. Μόνο τότε, όταν ήρθα πρόσωπο με πρόσωπο με αυτό το είδος της τυφλής αφοσίωσης, κατάλαβα τι μας συνέβη πολύ καιρό πριν, στη Νυρεμβέργη». Σε συνέντευξή του μάλιστα στο γερμανικό περιοδικό «Der Spiegel» πριν από λίγες ημέρες εξομολογείται ότι φοβάται πως ο γιος του θα αντιμετωπίζεται διαφορετικά από τα άλλα παιδιά όταν πάει στο σχολείο. Γι' αυτό και δηλώνει αποφασισμένος να εγκαταλείψει καριέρα και πατρίδα όταν το παιδί του φθάσει σε αυτή την ηλικία. «Θέλω να έχει την ευκαιρία να μεγαλώσει ειρηνικά», τονίζει χαρακτηριστικά.

BeckerΣήμερα ο νεαρός επαναστάτης έχει δώσει τη θέση του σε ένα είδος «βασιλιά των τερέν». Δεν μιλάει πια πολύ. Προτιμά να γράφει. Οι συνεντεύξεις Τύπου που δίνει κατά καιρούς μοιάζουν με έναν εκτός έδρας αγώνα. «Παραδίδει» μαθήματα στους συναθλητές του, στους διοργανωτές. Αυτό που τον βοηθάει όμως να διεκδικεί ακόμη μεγάλες νίκες είναι το γεγονός ότι με τη συμπαράσταση της οικογένειάς του κατόρθωσε να βρει τον εαυτό του έξω από το γήπεδο του τένις. «Στην πραγματικότητα», εξομολογείται ο ίδιος σε μια συνέντευξη που έδωσε το 1992, «ίσως κατά βάθος μού αρέσει να ανακαλύπτω ποιος είμαι. Προς το παρόν χρησιμοποιώ το τένις. Μετά το τένις θα βρω άλλα επαγγέλματα και θα συνεχίσω την αναζήτηση. Πολλοί έχουν βεβαίως κατά καιρούς προσπαθήσει να με βάλουν στο συρτάρι. Το πρόβλημα είναι ότι... δυστυχώς δεν χωράω σε κανένα».

φωτογραφίες : Getty Images / Ideal Image

 

Ας θυμηθούμε μερικούς αγώνες:

Wimbledon 85 Becker V Curren

 

 
 
 
 
 
 
Wimbledon 1986- B.Becker vs I.Lendl
 
 
 
 
 
 
 
Lendl v Becker 1992 US Open
 
 
 

Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
latest-atp-videos


Διαφήμιση

Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση