tennisnews.gr - Το Τένις στην Ελλάδα | Τσιτσιπας - Σακκαρη

Διαφήμιση
Διαφήμιση
 

Δημήτρης Σαρατζίδης: Ο «ασημένιος» Έλληνας Επιδιαιτητής με τη χρυσή… καρδιά!

E-mail Εκτύπωση

Επιμέλεια: Τρύφωνας Πανούσης (Tennis Society)

Αν πιστεύετε ότι το τένις είναι μόνο αυτό που βλέπετε μέσα σε ένα γήπεδο, κάνετε τεράστιο λάθος! Έχετε αναρωτηθεί, πώς γίνεται στα επίσημα τουρνουά να κυλούν όλα ομαλά; Να βγαίνει το πρόγραμμα, να συντονίζονται οι πάντες από το πρώτο σερβίς των προκριματικών έως την ύψωση του εκάστοτε τροπαίου από το νικητή; Με την «αόρατη» επέμβαση και τις σεβαστές αποφάσεις του επιδιαιτητή κάθε διοργάνωσης, είναι η απάντηση. Ένας από τους «ρυθμιστές» αυτούς είναι και ο Δημήτρης Σαρατζίδης, που  φοράει στο στήθος του το Silver «σηματάκι». Πίσω δε από αυτό κρύβει… μια χρυσή καρδιά, κάτι που γνωρίζουν όλοι όσοι τον έχουν γνωρίσει.

 



Ικανότητά του: να φέρνει εις πέρας αναρίθμητους αγώνες και να συντονίζει όλες τις κατηγορίες junior της Ελλάδας.
Οι αποφάσεις του: αξιοσέβαστες και άμεσα πραγματοποιήσιμες.
Οι αγάπες του: η οικογένειά του και το τένις!


Το ξεκίνημα της καριέρας του

Το πρώτο μεγάλο σχολείο διαιτησίας ήταν τα μεγάλα διεθνή τουρνουά ανδρών $50.000, που διοργανώνονταν στα τέλη της δεκαετίας του 1980 στον Όμιλο Αντισφαίρισης Θεσσαλονίκης. Μια γρήγορη ενημέρωση από τον Επιδιαιτητή και… δρόμο για την service line, ως κριτής την περίοδο εκείνη! Η πρώτη εμπειρία από μεγάλη διοργάνωση ήρθε στους Μεσογειακούς Αγώνες της Αθήνας, το 1991, στην πρώτη εγκατάσταση του Ολυμπιακού Σταδίου, ως κριτής γραμμών και πάλι. Το 1992 στην Θεσσαλονίκη περνάει τη σχολή Level I (πρώτο στάδιο της Διαιτησίας παγκοσμίως). Το 1993 στην Αθήνα, με αρκετούς Έλληνες συμμαθητές εκ των οποίων μόνο ο Μανώλης Κουτσουδάκης πέρασε επιτυχημένα τη σχολή, γίνεται ο τέταρτος Έλληνας με White σήμα Διαιτησίας - Επιδιαιτησίας της ITF, μετά τον Γιώργο Ξίαρχο, τον Μιχάλη Βαφόπουλο και τον Giancarlo Δουβή. Οι πρώτες του «καρέκλες», μετά την απόκτηση του σήματος, ήταν στη συνάντηση Davis Cup Ελλάδα - Τυνησία στο κεντρικό γήπεδο του «παλιού» Ολυμπιακού Σταδίου, τότε που η επιφάνεια ήταν χωμάτινη. Οι αναμνήσεις του: «άγχος και το δύσκολο συναίσθημα να καταπνίγεις τον ενθουσιασμό σου, όταν κερδίζει πόντο η χώρα σου και εσύ πρέπει με ουδέτερη φωνή να αναγγείλεις το σκορ!»
    
Η πορεία συνεχίζεται…
Από εκεί και πέρα η πορεία μακριά και δύσκολη. Τα καθήκοντά του ποικίλα: στη διάρκεια της σχολικής χρονιάς εργάζεται ως Καθηγητής Αγγλικών, κάθε διαθέσιμη αργία όμως και όλο το καλοκαίρι ασχολείται με τη Διαιτησία (σε πολλά διεθνή επαγγελματικά τουρνουά, αλλά και σε πάρα πολλές συναντήσεις Davis Cup σαν Διαιτητής ή Υπεύθυνος Κριτών) και κάνει πολλές επιδιαιτησίες σε Εθνικά και Διεθνή Πρωταθλήματα. Παράλληλα, από το 1994 διδάσκει σε σχολές Level I για νέους διαιτητές που οργάνωνε η Ε.Φ.Ο.Α.
    
ΑΘΗΝΑ 2004: οι Ολυμπιακοί και Παραολυμπιακοί Αγώνες
«Μια αξέχαστη εμπειρία! Το να βρίσκεσαι ταυτόχρονα με όλους τους αθλητές, αλλά και όλους τους διαιτητές που μέχρι εκείνη τη στιγμή θαύμαζες, κυρίως από την τηλεόραση, είναι ένα συναίσθημα που δεν περιγράφεται. Εγώ προσωπικά είχα πάρει και πατριωτικά το θέμα της συμμετοχής των 50 Ελλήνων κριτών γραμμών και προσπαθούσα να τους εμψυχώσω και να τους δώσω κάθε δυνατή βοήθεια. Πραγματικά όλοι τα πήγαν φανταστικά και δικαίωσαν την επιλογή της ITF να τους εμπιστευθεί! Κορυφαία στιγμή για εμένα η ευκαιρία που είχαμε να είμαστε παρόντες στην τελετή έναρξης! Ήμασταν εκεί ακριβώς που ήθελαν τη συγκεκριμένη στιγμή όλοι οι Έλληνες, αλλά και κάθε άνθρωπος στον κόσμο, να βρίσκονται! Διασκεδαστική στιγμή ήταν κάθε πρωί που όλοι έτρεχαν να δουν τις «υπηρεσίες» και τα πειράγματα, προς αυτούς που ήταν εκείνη τη μέρα στα κεντρικά γήπεδα ή το αντίστροφο, έδιναν και έπαιρναν.

 

 



Οι Παραολυμπιακοί αγώνες ήταν για μένα μια εξίσου δυνατή εμπειρία. Η διαμονή μας μαζί με τους αθλητές στο Ολυμπιακό χωριό και η διαφορετική θέση από την οποία τους έζησα μέσα στον αγωνιστικό χώρο (ήμασταν μαζί με τον αδελφό μου Αριστοτέλη οι μόνοι Διαιτητές Καρέκλας με σήμα White), τους έκαναν εξίσου ξεχωριστούς. Η συναναστροφή με αυτούς τους τρομερούς αθλητές έξω από τα γήπεδα ήταν μια εμπειρία που άλλαξε για πάντα τον τρόπο που βλέπω τα άτομα με ειδικές ικανότητες. Δεν θα σας κρύψω ότι την πρώτη μέρα που πήγαμε να φάμε  στο εστιατόριο του Ολυμπιακού χωριού δεν μπόρεσα να κατεβάσω ούτε μπουκιά από το σοκ της εικόνας όλων αυτών των ανθρώπων. Μέρα με τη μέρα όμως τα πράγματα άλλαξαν. Δεν ήταν ότι συνηθίσαμε να τους βλέπουμε. Όχι! Ήταν ο απόλυτος σεβασμός και η αξιοπρέπεια που μου ενέπνευσαν σε κάθε τους κίνηση, εντός και εκτός αγωνιστικών χώρων».

Η μεγάλη διάκριση!
Τον Φεβρουάριο του 2006, στο παγωμένο και χιονισμένο Αμβούργο, ο Δημήτρης Σαρατζίδης πέρασε με επιτυχία τη μεγάλη δοκιμασία της σχολής Level 3 της ITF, και έγινε έτσι ο μοναδικός εν ενεργεία Έλληνας Επιδιαιτητής με σήμα Silver, που του δίνει το δικαίωμα να είναι Supervisor σε επαγγελματικά τουρνουά. Και μόνο η αποδοχή της αίτησής του για αυτή τη σχολή αποτελούσε μεγάλη επιτυχία. Ήταν μόλις ο τρίτος Έλληνας που γινόταν δεκτός σε μια τέτοια σχολή, υποψήφιος για Silver Επιδιαιτητής. Το δυσκολότερο στάδιο για αυτόν ήταν η προετοιμασία, αφού επί ένα μήνα ξόδεψε κάθε λεπτό ελεύθερου χρόνου μελετώντας εκατοντάδες σελίδες κανονισμών. Οι ρόλοι στο σπίτι είχαν αντιστραφεί: τα παιδιά έλεγαν «Σσσσσσσς! Ο μπαμπάς διαβάζει!». Ο ίδιος τονίζει: «Η υποστήριξη της γυναίκας μου Κέλυς και των δύο παιδιών μου, του Μίλτου και της Δανάης, ήταν αυτή που με ώθησε να βάλω το maximum της δυνατής προσπάθειας! Ήταν τόσο σίγουροι για την επιτυχία μου, που απλά δεν υπήρχε σαν επιλογή το να γυρίσω χωρίς το Silver!»

Θα του μείνει για πάντα αξέχαστη η υποδοχή στο αεροδρόμιο. Η Δανάη και ο Μίλτος είχαν ετοιμάσει αυτοσχέδιο πανό γράφοντας συνθήματα και ζωγραφίζοντας σε ένα σεντόνι. Κυρίαρχο σύνθημα το: «Πού είναι το Silver; Ο έ ο;»

 



Εμπειρίες από το εξωτερικό
Οι εμπειρίες του από το εξωτερικό πολλές και ποικίλες. Του ζητήσαμε να θυμηθεί μερικές από τις πιο χαρακτηριστικές. «Η Αγγλία, που αδιαμφισβήτητα έχει την πιο μεγάλη παράδοση σε τουρνουά τένις, μου έδωσε δύο πολύ διαφορετικές εμπειρίες με μια κοινή συνισταμένη: την  αγάπη του απλού φιλάθλου για το άθλημα και τα γεμάτα ασφυκτικά γήπεδα και στάδια. Στην αριστοκρατικότερη συνοικία του Λονδίνου, το Queens γίνεται κάθε Ιούνιο το Stella Artois Tournament. Το θέαμα στην κερκίδα καθημερινά και όχι μόνο την ημέρα του τελικού περιλάμβανε αριστοκράτες Άγγλους ντυμένους με τα επισημότερα κουστούμια και τις κυρίες τους με καπέλα που πιστεύαμε ότι υπάρχουν μόνο στις ταινίες εποχής, να απολαμβάνουν κορυφαίο τένις  και μαύρη μπύρα Guiness στις 11 το πρωί. Στον αντίποδα, στο παραλιακό Eastbourne ένα τεράστιο πάρκο με χορτάρι στην καρδιά της πόλης μετατρέπεται για μια εβδομάδα κάθε χρόνο σε μια άψογη εγκατάσταση με πάνω από δέκα χορτάρινα γήπεδα, όπου η ατμόσφαιρα είναι γιορτινή και χαλαρή. Η μέση Αγγλική οικογένεια έρχεται να κάνει πικ νικ στο πάρκο με τα παιδιά της (κυριολεκτώ!) και στα πέντε μέτρα δίπλα τους αγωνίζονται αθλήτριες του top-ten της παγκόσμιας κατάταξης.»



Αγαπημένο τουρνουά;

«Θα ήταν σαν να ζητήσετε από κάποιον γονιό να ξεχωρίσει ένα από τα παιδιά του! Λόγω της πολύ καλής σχέσης με τους οργανωτές του κάθε τουρνουά που εργάζομαι σαν Επιδιαιτητής και της μεγάλης βοήθειας που χαίρομαι να τους προσφέρω και σε οργανωτικές λεπτομέρειες, νιώθω πραγματικά ότι το κάθε τουρνουά είναι και λίγο δικό μου παιδί.» Αυτό είναι και ένα από τα χαρακτηριστικά του επαγγέλματός του.  Γυρίζει κάθε γωνιά της Ελλάδας που υπάρχουν γήπεδα τένις και έχει επισκεφθεί, για τουρνουά, πολλές χώρες του εξωτερικού. Για το γεγονός αυτό μας λέει με ειλικρίνεια: «Οι φίλοι μου με ζηλεύουν όταν μιλάμε στο τηλέφωνο και τους λέω ότι είμαι σε κάποια όμορφη πόλη της Ελλάδας ή του εξωτερικού. Η πραγματικότητα όμως είναι διαφορετική! Είτε είναι επαγγελματικό είτε Junior πρωτάθλημα, ο Επιδιαιτητής είναι ο πρώτος που πηγαίνει στα γήπεδα μέχρι και μια ώρα πριν την έναρξη των αγώνων και ο τελευταίος που θα φύγει από αυτά, αρκετή ώρα μετά τον τελευταίο πόντο της ημέρας. Ο χρόνος που μένει λοιπόν για τουρισμό είναι ελάχιστος έως ανύπαρκτος. Πολλές φορές έχουν προσφερθεί φιλόξενοι διοργανωτές να με ξεναγήσουν στα αξιοθέατα της περιοχής τους. Τις περισσότερες από αυτές αποδεικνύεται, ότι μέσα στην εβδομάδα δεν υπάρχει χρόνος! Αυτό που μου μένει από τις περισσότερες πόλεις και ιδιαίτερα από τις ακριτικότερες περιοχές της Ελλάδας, είναι η συνεργασία και η πολύ καλή σχέση με ανθρώπους που αφιλοκερδώς και με μόνο οδηγό την αγάπη τους για το άθλημα αφιερώνουν εβδομάδες ή και μήνες από τη ζωή τους και τον ελεύθερό τους χρόνο, για να διοργανώσουν ένα τουρνουά τένις και να φιλοξενήσουν με τον καλύτερο τρόπο στην πόλη τους αθλητές και διαιτητές.  Όμως, στον ελεύθερό μου χρόνο ο τουρισμός είναι η αγαπημένη μου ενασχόληση. Πολύ μακρινές και πολυήμερες διακοπές με την οικογένειά μου.»



Το μέλλον…
Από τον Μάιο του 2006 ο Δημήτρης ασχολείται αποκλειστικά με την Επιδιαιτησία. Είναι μάλιστα Πρόεδρος του Συνδέσμου Διαιτητών Αντισφαίρισης Ελλάδος και αφιερώνει αρκετό από το χρόνο του διδάσκοντας σε σεμινάρια διαιτησίας και προσπαθώντας να βάλει ένα μικρό λιθαράκι στην οργάνωση της Διαιτησίας στην Ελλάδα: «Μετά την μεγάλη εμπειρία των Ολυμπιακών Αγώνων άλλαξε το κλίμα ως προς το χώρο της Διαιτησίας στην Ελλάδα. Πρώτα απ’ όλα οι ίδιοι οι συμμετέχοντες διαιτητές-κριτές είδαν ότι υπάρχει μέλλον στο χώρο της Διαιτησίας, αλλά και η Ομοσπονδία του τένις είδε ότι μπορούν να γίνουν πολύ πιο αξιόπιστα και άρτια τουρνουά με την πιο οργανωμένη και πολυπληθέστερη χρήση της Διαιτησίας. Έτσι ξεκίνησε και ο Σύνδεσμος Διαιτητών Αντισφαίρισης Ελλάδος, που σε στενή συνεργασία με την Ε.Φ.Ο.Α. έχει ήδη να δείξει ένα αξιόλογο έργο. Υπάρχει πια ένα σημείο αναφοράς όπου μπορεί να απευθυνθεί, όποιος θα ήθελε να ασχοληθεί με τον χώρο της Διαιτησίας».

 


Όσο για το μέλλον του ίδιου στο χώρο; Όπως λέει στους μαθητές του στις σχολές διαιτησίας: «The sky is the limit…», δηλαδή, ποτέ δεν ξέρεις που θα σε οδηγήσει η ενασχόληση με έναν χώρο που δεν τον βλέπεις απλά σαν βιοποριστικό επάγγελμα, αλλά είναι το χόμπι σου και τον αγαπάς.

 

 

 

Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση
latest-atp-videos


Διαφήμιση

Διαφήμιση
Διαφήμιση
Διαφήμιση